در روایت‌های رسمی و پیام‌های تبلیغی، معمولاً برای تردید جایی نیست. شک را نشانهٔ ضعف می‌دانیم، و انتظار داریم مخاطب، بی‌هیچ پرسش و تردیدی، پیام را بپذیرد. اما اقناع، در تقابل با تردید شکل نمی‌گیرد؛ در گفت‌وگو با آن شکل می‌گیرد. هیچ ذهنی، به‌راستی قانع نمی‌شود، مگر آن‌که مجال شک‌کردن داشته باشد. مخاطبی که نتواند تردیدهایش را بروز دهد، یا آن‌ها را در دل خود حل کند، دیر یا زود، از پیام فاصله می‌گیرد. اقناع، زمانی عمیق است که از دل پرسش عبور کند، نه این‌که با پاسخ‌های آماده، مسیر پرسش را مسدود سازد. در بسیاری از مواجهه‌های اقناعی، گوینده…