يعني يك چيزهايي هست، صبر مي‌خواهد. يك چيزهايي صبر ِ ايوب! چند وقتي‌ست به بهانه‌اي سري به خانواده‌هايي مي‌زنيم كه عزيزان‌شان را در اتفاقات ِ سال ِ فتنه از دست داده‌اند. خانواده‌هايي مختلف كه هر كدام نيز در محله‌هاي مختلف ِ تهران و با فرهنگ‌هاي مختلف زندگي مي‌كنند. گروهي كه جمع شده‌ايم، هم از خواهران هستند و هم از برادران. مي‌رويم دست‌مان را توي جيب‌مان مي‌كنيم، شيريني و گاه گل مي‌خريم، كرايه‌ي تاكسي‌مان را خودمان حساب مي‌كنيم و مي‌رويم در ِ خانه‌ي آن خانواده را مي‌زنيم و مي‌رويم داخل. اسكنر و دوربين ِ فيلم برداري و سه پايه و ميكروفون…