در بسیاری از کنش‌های رسانه‌ای، امنیتی یا سیاسی، اقناع با حذف رقیب اشتباه گرفته می‌شود. گمان می‌کنیم اگر روایت مقابل را خاموش کنیم، اگر صدای دیگران را حذف کنیم، یا اگر اجازهٔ دیده‌شدن روایت‌های دیگر را ندهیم، «اقناع» رخ داده است. اما این، توهم اقناع است، نه خود آن. اقناع یعنی مخاطب، از میان روایت‌های مختلف، به درک و پذیرش پیام ما برسد. نه این‌که تنها چیزی که می‌شنود، صدای ما باشد. اگر تمام صداهای دیگر را قطع کنیم، اگر میدان روایت را ببندیم، اگر رقابت را از میان برداریم، شاید مخاطب ساکت شود؛ اما این سکوت، نشانهٔ اقناع نیست،…