در سپهر سیاسی امروز، وقتی سخن از «ایران» به میان میآید، نباید نگاه را تنها محدود به مرزهای جغرافیایی یا یادگارهای تاریخی آن کرد. ایران، بهعنوان یک واحد تمدنی زنده و پویا، مجموعهای است از لایههای فرهنگی، اعتقادی، زبانی و رفتاری که در دل تحولات پیدرپی، همواره بازتعریف شده و میشود. این بازتعریف، حاصل یک اراده تاریخی است؛ ارادهای که گاهی در سیمای شاعری چون فردوسی دیده شده، گاهی در ساختار سیاسی صفویه، و امروز در رویکرد تمدنی رهبر نظام اسلامی قابل ردگیری است. هویت افزوده؛ از شاهنامه تا ولایت نقش فردوسی در تثبیت زبان فارسی و نقش صفویه در…